تبریک

۱۹بهمن ماه روز نیروی هوایی بر دلاورمردان  آشمان های ایران مبارک.

جنگنده اف35 بخش1

جنگنده F-35 در سه نمای متفاوت

آمریکا قصد خرید 2,443 فروند از این جنگنده را به ارزش 323 میلیارد دلار دارد که این موضوع ، طرح را به گران قیمت ترین برنامه ی دفاعی ایالات متحده و دنیا ، تبدیل کرده است.آمارهای مالی سال 2010 نیروی هوایی ایالات متحده نشان از آن داشت که مخارج فرعی این پروژه از 89 میلیون دلار به 200 میلیون دلار تا مرحله تولید F-35 ، افزایش یافته است.در نهایت هزینه ی تخمینی خرید 2,443 فروند F-35 به حدود 382 میلیارد دلار افزایش یافت و هر هواپیما به طور میانگین 156 میلیون دلار قیمت گذاری شد.افزایش هزینه های این طرح ، ایالات متحده را واداشت تا در تعداد تولیدی این جنگنده تردید داشته باشد.در ژانویه سال 2011 ، F-35B بخاطر بروز برخی مشکلات در تولید به مدت دو سال تحت بازنگری خواهد بود.در فوریه همین سال پنتاگون مبلغی به ارزش 207.6 میلیون دلار برای آماده کردن کردن هر جنگنده در FY2012 پیش بینی کرد که در صورت انجام تحقیقات ، تولید ، آزمایش و ارزیابی به 304.15 میلون دلار برای هر جنگنده تمام خواهد شد.

مدل تونل باد جنگنده F-35 در مرکز مهندسی طراحی ارنولد

توسعه و تولید

نیازها و انتخاب های برنامه JSF
برنامه JSF ، طرحی جهت جایگزینی با جنگنده های F-16 ، A-10 ، FA-18 (البته به جز انواع E/F “Super Hornet”) و جنگنده ی تاکتیکی AV-8B میباشد.برای پایین نگه داشتن هزینه های تولید ، توسعه و عملیاتی بودن هواپیماها ، یک طرح ارائه شد تا این جنگنده در سه نوع تولید شود:
• F-35A ، مخصوص نشست و برخاست از باندهای متعارف(CTOL)
• F-35B ،مخصوص نشست و برخاست در باندهای کوتاه(STOVL)
• F-35C ، مخصوص نشست و برخاست از ناوهای هواپیمابر(CV)
جورج استاندریج (George Standridge) از طرف شرکت لاکهید مارتین ، گفته است که جنگنده F-35 با وجود اینکه نیاز کمتری به پشتیبانی های لجستیک دارد و تقریبا با سایر جنگنده ها هم قیمت است در یک نبرد هوایی چهار برابر موثرتر از یک جنگنده ی معمولی است ، در عملیات های حمله ی زمینی هشت برابر موثرتر از یک جنگنده ی معمولی بوده و سه برابر بیشتر از جنگنده های شناسایی دفاع هوایی ، موثر است.به نظر میرسد هدف طرح F-35 ساختن یک جنگنده ی برتر تا سال 2040 و دومین جنگنده ی برتری هوایی پس از رپتور باشد.
قرار داد اصلی تولید F-35 در 16 نوامبر 1996 به امضا رسید ، ولی حهت اجرایی کردن و تولید و توسعه در سال 2001 در اختیار لاکهید مارتین قرار گرفت که با طرح X-35 ، پروژه ی X-32 بوئینگ را کنار زده بود. این درحالی بود که هر دو طرح تقریبا پیش نیازهایی یکسان داشتند ، ولی طرح X-35 پس بررسی های تکمیلی ، به دلیل وجود ریسک کمتر و توسعه سریعتر برگزیده شد.جنگنده جدید الورود ، F-35 نام گرفت که خارج از قانون استاندارد های DoD جهت نامگذاری بر روی جنگنده های آمریکایی بود.بر اساس این قانون این پروژه بایدF-24  نامگذاری میشد.

فاز طراحی

بر پایه ی تست هایی که در تونل باد انجام گرفت ، لاکهید مارتین با مقداری بزرگتر کردن طرح X-35 ، وارد پروژه ی F-35 شد.در این راستا تثبیت کننده افقی جنگنده جهت حفظ کنترل 2 اینچ جابجا شد و به سمت عقب هواپیما نزدیکتر شد.قسمت فوقانی بدنه یک اینچ در امتداد خط میانی جنگنده ، بالاتر آمد.تصمیمی نیز جهت بزرگتر کردن اندازه ی قسمت های حمل سلاح مدل F-35B گرفته شد تا وجه اشتراکی با دو نوع دیگر داشته باشد.سرانجام ساخت قسمت های مختلف بدنه ی F-35 در نوامبر 2003 آغاز شد.
مدل F-35B در سال 2004 در خطر از دست دادن کارایی های مورد نیاز بود ، زیرا اضافه وزن زیادی داشت که طبق گزارشات مربوطه ، 1000 کیلوگرم بوده است.لاکهید مارتین با اضافه کردن به نیروی رانش موتورهای آن و کوچک کردن اعضای ساختمان جنگنده ، شامل:کوچک کردن فضای قرارگیری سلاح ها و تثبیت کننده ی افقی هواپیما ، تغییر مسیر نیروی رانش از خروجی های رول پست به نازل اصلی و طراحی مجدد اتصال وینگ میت ، سیستم بخش الکتریکی و بخش عقب کاکپیت ، تلاش در برطرف کردن این مشکل داشت.بسیاری از این تغییرات مخصوص F-35B نبود و در هر سه مدل جهت بودن وجوه مشترک بیشتر انجام شد.در سپتامبر 2004 ، مشکل اضافه وزن جنگنده مرتفع شد و 1200 کیلوگرم از وزن آن کاسته شد.
در تاریخ 7 جولای سال 2006 نیروی هوایی ایالات متحده در مراسم یادبود افتخارات هواپیمای P-38 شرکت لاکهید مارتین ، رسما نام F-35 Lightning II را اعلام کرد و در 19 دسامبر سال 2008 اولین (F-35A(AF-1 بهینه سازی شده(بخصوص از نظر وزن) را اماده کرد.این جنگنده اولین F-35 بود که با تمام سرعت خط تولید F-35 ، تولید شد و مانند جنگنده هایی بود که در سال 2010 تحویل میشدند.
شرکتهای مختلف بسیاری ، اجزای مختلف F-35 را تولید میکنند.شرکت لاکهید مارتین که طرف قرار داد اصلی است مسئولیت اَسِمبِل نهایی ، تکمیل کلی سیستم ، سیستم های عملیاتی ، قسمت جلویی بدنه به همراه بالها و سیستم کنترل پرواز را برعهده دارد.شرکت نورثروپ گرومن وظیفه ی تهیه و ساخت رادار فعال ارایه فازی ، سیستم دید الکترو اپتیکی(DAS) ، سیستم های مخابراتی ، سیستم ناوبری ، سیستم شناسایی ، قسمت مرکزی بدنه ، قسمت قرارگیری سلاح ها و سیم نگهدارنده جنگنده بهنگام فرود را دارد.شرکت BAE Systems قسمت عقبی جنگنده و دُم ، دم های افقی و عمودی ، سیستم های جنگ الکترونیکی ، سیستمهای مربوط به سوخت و نرم افزار کنترل پرواز را تامین میکند.شرکنت Alenia هم وظیفه ی اسِمبِل نهایی جنگنده هایی که برای ایتالیا و کشورهای اروپایی تولید میشوند را دارد(البته به جز ترکیه و انگلیستان).این نکته نیز گفتنی است که امریکا اعلام کرده است کدهای نرم افزاری F-35 را در اختیار هیچ یک از شرکای خود قرار نخواهد داد.
در ژانویه سال 2009 شش فروند جنگنده ی F-35 تکمیل شدند که شامل AF-1 و AG-1 بودند و 17 فروند نیز در مرحله تولید به سر میبردند.13 فروند از این 17 فروند در مراحل تست های پیش از پرواز بودند که تمام آنها در سال 2009 تکمیل میشدند.4 فروند باقی نیز اولین هواپیماهای مدل تولید بودند که اولین انها در سال 2010 تحویل نیروی هوایی ایالات متحده ، و به پایگاه اگلین منتقل گشت.وزیر دفاع امریکا در سال 2009 سرعت تولید این جنگنده را بیشتر کرد تا هرچه سریعتر 2,443 فروند به نیروهای آمریکایی تحویل شوند.لاکهید در سال 2010 اعلام کرد به علت بروز برخی مشکلات تولید در نوع قرار گیری بالها ، تولید اولیه کمی کند خواهد بود.

 

 

افزایش هزینه طرح و تاخیر بیشتر

در 21 اوریل 2009 ، پایگاه خبری پنتاگون ، مدیا ریپورتس اعلام کرد که طی سالهای 2007 و 2008 چندین ترابایت از اطلاعات مربوط به F-35 اعم از اطلاعات طراحی و سیستمهای الکترونیکی توسط کامپیوترهای جاسوس دزیده شده اند و این امر باعث ساختن سامانه هایی جهت مقابله با F-35 خواهد شد.گرچه شرکت لاکهید مارتین به کل صحت این خبر را رد کرد و مدعی شد که هیچ اطلاعات مهمی دزیده نشده است!!!
در 9 نوامبر 2009 ، اشتون کارتر (Ashton Carter) معاون وزیر دفاع اعلام کرد که تیم محاسبات پنتاگون موسوم به تیم JET یا Joint Estimate Team راهی مناسب جهت تامین هزینه های تولید و پیشرفت طرح پیدا کرده است.وی اذعان داشت سعی میکند از به وقوع پیوستن آن بپرهیزد. در تاریخ 1 فوریه 2010 وزیر دفاع رابرت گیت ، مدیر برنامه JSF ، جنرال دیوید هینز را برکنار کرد و از پرداخت مبلغی به ارزش 614 میلیون دلار به لاکهید مارتین بخاطر تاخیر این شرکت ، خودداری نمود.
در تاریخ 11 مارس 2010 ، گزراشی از سخنگوی دفتر دولت به کمیته سنای نیروهای مسلح ارسال شد مبنی بر این که هر فروند F-35 قیمتی بالغ بر 112 میلون دلار خواهد داشت.پنتاگون به صورت رسمی اعلام کرد که هزینه های پروژه F-35 ، 50% بیشتر از آنچه پیش بینی میشده ، بوده است!!!
در نوامبر 2010 در طرحی مبنی بر کاهش هزینه پروژه ، گفته میشد که F-35B تولید نشود و بجای آن دو مدل F-35A و F-35C وارد چرخه تولید شوند.در این راستا مشاور فنی لاکهید مارتین اعلام کرد این موضوع تنها شایعه ای بوده و تصمیمی جهت عدم تولید F-35B و عدم جایگزین کردن آن با AV-8B گرفته نشده است.او همچنین متذکر شد که امکان وجود تاخیر و افزایش مبالغ به دلیل برخی ناسازگاری های فنی با هواپیما و نرم افزارهای آن میباشد ، اما عمده علت افزایش هزینه ها ، مربوط به تستهای پروازی است.
مرکز اطلاعات دفاعی نرم اقزاری برای این پروژه درنظر گرفته بود که منجر به دگرگونی در هواپیما میشد ، البته به همراه یک سال تاخیر و 3 میلیارد دلار هزینه ی بیشتر.در پایان سال 2010 تنها 15% از این نرم افزار باقی مانده بود تا نوشته شود ، ولی این قسمت شامل بخشهای مشکلی همچون ترکیب اطلاعات بود.این نکته نیز حائز اهمیت است که در سال 2011 مشخص شد تنها 50% از این برنامه کامل و در واقع 8 میلیون خط ، کد نوشته شده است و جهت تکمیل این برنامه حداقل به 6 سال وقت و 110 مهندس دیگر نیاز است.قابل ذکر است که مشکلات مالی و تاخیرهای به وجود آمده بسیار گسترده است و بحث پیرامون آنها خارج از حوصله مقاله میباشد.

 

طراحی

بنظر F-35 مدل کوچکتر شده و تک موتوره ی جنگنده ی  F-22 Raptor میباشد و عنصرهایی مشابه آن را دارا میباشد.لوله های اگزوز این جنگنده توسط شرکت جنرال داینامیکس تهیه شده که پیش از این برای جنگنده عمود پرواز سوپر سونیک در سال 1972 طراحی شده بود.
شرکت لاکهید مارتین به علت خاص بودن طراحی F-35B STOVL با شرکت Yakovlev مذاکراتی داشت تا بتواند اطلاعات طراحی هواپیمای YAK-141 را بدست آورد تا از آن در طرح F-35B بهره ببرد.البته از سال 1960 طرح های آزمایشی زیادی در خود آمریکا بودند که موفقیتی بدست نیاوردند و از این میان میتوان به طرح ناموفق Rockwell XFV-12 اشاره کرد.در این راستا F-35B اولین جنگنده سوپرسونیک عملیاتی و پنهانکار موفق میباشد.
حداکثر سرعت این جنگنده 1.6 ماخ و حداکثر وزن برخاست صاعقه دو ، 27,000 کیلوگرم میباشد.F-35 مقدار قابل توجهی از جنگنده هایی که قرار است جایگزین آنها شود ، سنگینتر میباشد.وزن F-35 بدون تسلیحات بسیار نزدیک به جنگنده ی تک موتوره و تک سرنشینه F-105 Thunderchief ، سنگین ترین جنگنده ی تک موتوره جنگ ویتنام ، است.با این وجود موتور مدرن F-35 نیروی رانشی 60% بیشتر در هواپیمایی با وزن مشابه ایجاد میکند ، درنتیجه نیروی رانش بر وزن و لود شدن تجهیزات بالها ، بیشتر قابل مقایسه با F-16 مسلح میباشد.

 

برخی از بهسازی های صورت گرفته بر روی F-35:

• استقامت بالا ، سهولت تعمیر و نگهداری تکنولوژی استیلث ، استفاده از فیبر حصیر بجای استفاده از پلت فرم های معمول پنهانکاری که نگهداری دشوار و تعمیرات سختی طلب میکنند.
• ارتقا ایونیک و ترکیب سنسورها که باعث ترکیب اطلاعات سنسورهای مختلف شده به خلبان در هدایت هواپیما و یافتن مشخصات هدف و رله سریع اطلاعات با مرکز کنترل و فرماندهی کمک میکند
• سرعت بالای انتقال اطلاعات که شامل IEEE 1394b و شبکه فیبر میشود
• اضافه شدن سیستم های ALGS یا همان اجرای خودکار همه جانبه ی تدارکات ، ALIS یا همان سیستم خودکار اطلاعات تدارکات و CMMS یا همان مدیریت پایداری کامپیوتری سیستم که هدایت هواپیما را با استفاده از کمترین نیروی انسانی محیا میسازند
• اضافه شدن محرک های هیدروستاتیک که با قابلیت کنترل سیستم پرواز با سیم ، اجرا میشوند

شرکت لاکهید مارتین ادعا میکند که F-35 دومین جنگنده ی قدرتمند درگیری هوایی بلند برد ، پس از F-22 رپتور میباشد.این شرکت همیچنین پیشنهادی جهت جایگزینی F-35 با F-15C/D نیروی هوایی ایالات متحده جهت ایفای نقش برتری هوایی و جایگزینی با F-15E در نقش حملات زمینی را دارد ، ولی در عمل این جنگنده هم از برد کوتاه تری نسبت به مدلهای مختلف F-15 برخوردار است ، هم قابلیت حمل تسلیحات به اندازه ی F-15 را ندارد.
لاکهید مارتین مدعی شده است که F-35 بسیار منعطف پذیرتر از رپتور است و به دلیل وجود سنسورهای پیشرفته و اطلاعات ترکیبی که از آنها استفاده میکند ، نسبت به F-22 برتری دارد.
بخش اعظم ساختمان F-35 ، از مواد ترکیبیِ ساخته شده از BMI و مواد پلاستیکی کامپوزیتی تهیه شده اند.با این وجود F-35 اولین هواپیمایی است که با وجود مواد نانو کامپوزیت و کربن پلاستیکِ نانوتیوب تقویت شده در ساختار اصلی ، به تولید انبوه رسیده است.

---

منبع:میلیتاری پارسی

ویژه نامه عکس باکیفیت برای پوستر!!!!!!

میگ۲۱

 

سوخو۲۵

سی۱۳۰

میراژاف۱

اف۵

اف۴

سوخو۲۷

سوخو۲۵

سوخو۲۴

میگ۲۹

اف۱۴

 

سوخو۳۰

جنگنده های خریداری شده توسط جمهوری اسلامی ایران بعدازانقلاب اسلامی

-میگ 29 

جنگنده MiG-29B :

نمونه صادراتی این هواپیما فاقد امکانات لازم برای حمل تسلیحات اتمی است و دارای رادار اصلاح شده برای افزایش قابلیت های آن و سیستم (ECM) برای مقابله با جنگ الکترونیک و سیستم (IFF) برای شناسایی دوست از دشمن که این عبارت مخفف(Identification Friend or Foe) است . هواپیماهای میگ29 ایران از این نوع هستند .

2-سوخو 25

سوخو ۲۵ را مي توان همتاي روسي هواپيماي « آ -۱۰» ايلات متحده دانست.طراحي هواپيماي پشتيباني نزديک هوايي سوخو -۲۵ از سال ۱۹۶۸ آغاز شد . اولين پيش نمونه اين هواپيما با موتور بدون پس سوز تومانسکي آر.دي.۹ در ۲۲ فوريه ۱۹۷۵ به پرواز در آمد. پيش نمونه دوم با موتوري پر توانتر در سال ۱۹۷۷ پرواز کرد. در همين سال غربيها با برسي عکسهاي ماهواره اي به وجود اين هواپيماي جديد پي بردند.



توليد هواپيماي سوخو -۲۵ در سال ۱۹۷۸ آغاز شد . با وقوع جنگ در افغانستان ؛ اين هواپيما در سال ۱۹۸۲ براي پشتيباني نزديک هوايي از قواي روس و هلي کوپترهاي ميل -۲۴ در رشته کوهها به اين کشور اعزام شد و عملا مورد ارزيابي قرار گرفت ؛ با اين حال سوخو ۲۵ تازه در سال ۱۹۸۴ به مرحله آمادگي کامل رسيد . اين هواپيما نهايتا تا سال ۱۹۹۵ توليد شد و کار بر روي مدل جديدتر آن آغاز شد . توسعه اين هواپيما در سال ۱۹۹۷ باعث بوجود آمدن هواپيماي جديد سوخو -۳۹ شد که بسيار پيشرفته مي باشد.





اين هواپيماي يك نفره براي مسيرهاي كوتاه ساخته شده ولي هر گاه كه دست به كار شود جهنمي از آتش بپا مي كند كه نه انسان و نه تجهيزات آن مي تواند سالم از دستش بيرون بيايد. اين هواپيما كه هدفهايش را بر روي زمين پيدا مي كند با سرعت بسيار كم در مقابل اهدافش ظاهر شده و براحتي هر چه تمامتر آنها را مورد هدف قرار مي دهد.



اتاق خلبان از ۲۴ ميلي متر تيتانيوم ساخته شده كه مانند زرهي مسدود كننده اتاق خلبان را نگهداري ميكند .



 لازم به ذکر است که اخيرا نيروي هوايي سپاه تعداد نامعلومي از اين نوع هواپيما را خريداري نموده است ؛ با توجه به اين که از اين نوع هواپيما مي توان براي جنگ هاي الکترونيک نيز استفاده کرد براي همين تاثير بسزايي در تقويت بنيه دفاعي کشورمان خواهد داشت . 

كشورهاي دارنده اين هواپيما 

۱-جمهوري اسلامي ايران

 ۲- روسيه ۳- كره شمالي۴- بلغارستان۵- بلا روس۶- چك۷- گرجستان۸- عراق۹- قزاقستان۱۰- مقدونيه۱۱- پرو ۱۲- اسلواكي ۱۳- تركمنستان ۱۴- اكراين ۱۵- آنگولا ۱۶- آذربايجان 

3-اف7(کپی میگ21 روسیه)  

جنگنده ایی که در اذهان به بدترین هواپیمای دنیا تبدیل شده بود, هواپیمایی همه از آن به عنوان هواپیمایی که بسیار ضعیف ,برد محدود ,و عدم داشتن تسلیحات پیشرفته یا سیستم های آویونیک کم قدرت یاد میکردند. اما اصل این قضیه این است که این هواپیما هم مانند تمامی هواپیما های دنیا بی نقص نبوده و دارای ایراداتی بوده که غیر قابل انکار است, اما این یک طرف ماجرا هست! مهم ترین مشکل دولت چین برای این هواپیما این بود که قبل از برسی کامل و دقیق به طرح کپی سازی از میگ -های 21 روسی دست به تغییراتی در این هواپیما زد.( مقصر اصلی چین است) که به دلیل داشتن مسایل سعی و خطایی اقدام به فروش این جنگنده با قیمت بسیار پایین به ملل ( کم درآمد) کرد. همین ترفند برای کشور چین بسیار مفید بود, زیرا که با فروش این هواپیما هزینه تحقیقات بر روی این هواپیما برای خیلی سودمند شد.در عین حال با به کار بردن این هواپیما توسط کشورهای کاربر عیوب این جنگنده به مرور زمان بیرون می افتاد و آنها در جهت رفع آن با عنوان ارتقای آها بر می آمدند. هواپیمایی که در حوالی سال 45 تا 50 شمسی ساخته شد و تا الان هم که همه ما در کنار هم هستیم بر روی این هواپیما برسی هایی انجام میشود!( که در اصل هواپیما سازی اشتباه است!!-چون باید تمامی عیوب رفع, و سپس تجارت آنها اغاز شود) که این نشان دهنده تلاش محدود چین برای این هواپیما بود ! مثلا هواپیمایی مثل اف-16 الان دیگر دستخوش هیچ گونه تغییراتی نیست( مگر به سفارشات خاص) چون طرح طبق یک روند ارتقای متعادل پیش رفته یعنی از اول اینگونه نبوده تا با داشتن یک الگوی اولیه اقدام به فروش کنند.به هر حال جنگنده اف-7 مقصر نبوده چون توانایی هایی را که هر هواپیمای جنگی رهگیر شکاری دارد را با خود یدک میکشد.این توانایی ها مثل داشتن یک رادار با برد مناسب با هواپیما ( بیش از 50 کیلومتر)-حمل موشک های قدرتمند کوتاه برد( مازیک R-550 -سایدویندر)-سرعت مافوق صوت- و غیره را دارد!
در ضمن مهمترین مزیت اف-7 سازگاری کامل با هرگونه سیستم آویونیکی یا رزمی میباشد, که مزیت بسیار بالایی است. اف-7 های نیروی هوایی کشور ما نیز از اصل داشتن مرغوبیت کم بی بهره نبوده اند , چون کمی خرید آنها از چین زود اقدام شد.( هر چه دیر تر خریده میشدند- کامل تر بودند)هرچند طر حایی امروزه برای ارتقای انها در نظر گرفته شده! 

4-سوخو27(با شک) 

سوخو27پی یو (SU27-PU)تمامی 25 فروند سوخو27 ایران از این نوع می باشد.این مدل از سوخوی27 یک جنگنده رهگیر دو سرنشینه است که می تواند تا 10ساعت پرواز مداوم داشته باشد و توانایی شناسایی10 هدف و گزارش به وسیله ارتباط رادیویی به 4جنگنده دیگر را دارا می باشد . این مدل سوخو27توانایی حمل تعداد زیادی از انواع سلاح ها می باشد و به عنوان یک جنگنده چند منظوره مورد استفاده قرار می گیرد و هواپیمای سوخو 30 بر پایه آن طراحی شده است . 

**** 

جنگنده هایی که مدرکی مبنی بر وجود آنها در اختیار نیست 

1-میگ 31 

 

میگ-31 نوع ارتقا یافته و جایگزین میگ-25 میباشد که در زمان خود بی رقیب بود و اکنون جای خود را به پسرش داده است. بی شک میگ-31 پرقدرتمندترین رهگیر روسیه و در کل جهان میباشد که توانایی رهگیری همزمان چندین جنگنده مهاجم را دارا میباشد و نیز اولین جنگنده عملیاتی شوروی با توانایی نگاه به پایین و شلیک به پایین میباشد. این جنگنده از راداری بسیار قوی با نام Zaslon بهره میبرد که به فاکس هوند این امکان را میدهد تا همزمان به 4 (در مدلهای اولیه) هدف حمله کند و نیز دیگر جنگنده های دشمن را تحت کنترل داشته باشد! طبق نظر بعضی کارشناسان این رادار قویترین و بهترین رادار جهان میباشد که حتی میتواند استیلت را هم شناسایی کند!

از نظر سیستم رانش نیز میگ-31 از دو موتور توربوجت با پس سوز D-30F6 بهره میبرد که هر کدام تراستی برابر 93KN تولید مینمایند و با آنها فاکس هوند سرعتی برابر با 3 برابر صوت پیدا میکند! طراحی و شکل ظاهری میگ-31 بسیار شبیه به میگ-25 میباشد و دقیقا مانند آن دارای 2 جایگاه تسلیحات در زیر هر بال و یکی در انتهای بال به اضافه 4 جایگاه در زیر بدنه هواپیما میباشد. در دهه 1990 با توجه به قدرتمندتر شدن جنگنده های غربی روسیه فاکس هوند های خود را ارتقا داد که تواناییهای میگ-31 بسیار بهتر و بیشتر از قبل شد که امروزه این مدل با نام MiG-31BM شناخته میشود. MiG-31BM دارای آیونیکی بسیار قویتر از نسلهای قبلی خود میباشد و میتواند به راحتی با اهداف هوایی یا زمینی درگیر شود. و نیز به واسطه رادار پرقدرت خود میتواند همزمان 24 جنگنده دشمن را شناسایی کرده و با 6 تا از آنها درگیر شود! این رادار جدید همچنین میتواند به نحو احسن اهداف زمینی را نیز شناسایی کند. در ادامه با مشخصات MiG-31A آشنا میشوید :

MiG-31A

کشور سازنده : شوروی سابق
هواپیماهای مشابه : MiG-25 , F-14 , F15
تعداد سرنشین : 2 نفر
ماموریت اصلی : رهگیر تمام آب و هوایی + ایجاد امنیت هوایی
طول : 21.5 متر
طول بال : 14 متر
ارتفاع : 6.6 متر
حداکثر سرعت : 3 ماخ
وزن خالی : 22 تن
وزن استاندارد : 37 تن
حداکثر وزن : 47 تن
نوع و قدرت موتور : دو موتور توربوجت با پس سوز D-30F6 هر کدام با تراست 93 کیلو نیوتن
حداکثر تحمل G : در سرعتهای فراصوت +5 جی
حداکثر برد : 3300 کیلومتر
شعاع عملیاتی : 720 کیلومتر
ارتفاع پرواز : 25 کیلومتر
ارتفاع پرواز از سطح دریا : ؟
مدت زمان برای رسیدن به ارتفاع 20 کیلومتری : 8 دقیقه و 54 ثانیه
قابلیت سوختگیری هوایی : ندارد
حسگرها : LD/SD TWS radar, possible IRST, RWR (رادار Zaslon S-800 با برد 200 کیلومتر)
نوع تسلیحات : یک قبضه توپ 23 میلی متری GSh-6-23 + موشکهای هوا به هوای R-33 , R-40 , R-60 , R-73

MiG-31BM

این مدل در بسیاری جهات شبیه مدلهای قبلی است و در اینجا فقط نکات مهم را بیان میکنم.
نوع رادار : Zaslon-M با برد 400 کیلومتر و توانایی شناسایی استیلت ، همزمان 24 هدف را شناسایی و به 6 تا از آنها حمله میکند و بقیه را نیز تحت نظر دارد.
توانایی جنگ الکترونیک : دارای سیستم مدرن ECM و ضد ECM
آیونیک این مدل بسیار پیشرفته تر از مدلهای قبلی است.
نوع تسلیحات :
یک قبضه توپ 23 میلی متری GSh-6-23
موشکهای هوا به هوای R-27 , R-33 , R-37 , R-40 , R-60 , R-73 , R-77
موشکهای هوا به زمین Kh-31P , Kh-58
قیمت میگ-31 بی ام : 40 میلیون دلار

2-سوخو30

 

 مدتی پیش سیل گسترده ای از اخبار منتشر شده توسط رسانه های وابسته به اسرائیل به انتشار اخبار مربوط به فروش جنگنده های سوخوی Su-30 و هواپیماهای سوخترسان الیوشین IL-78 اختصاص یافت، این اخبار که تماما متفق القول به قرار داد فروش 200 تا 250 جت جنگنده سوخو-30 و همچنین بیست فروند تانکر الیوشین-78 مربوط می شدند و حتی در بعضی موارد به قرارداد احداث خط تولید برای مونتاژ جنگنده ها در ایران اشاره داشتند و تا حد زیادی غیر واقعی بنظر می رسیدند، با این وجود محافل مختلف به بحث و گفتگو در این زمینه پرداخته بودند و حتی کاروران بسیاری بوسیله موتور های جستجو در گوشه و کنار اینترنت به جستجو در این مورد می پرداختند.
سوخو-30 و فروش سلاح به اعراب!:
 یکی از مواردی که در این میان بنظر می رسد همزمان شدن پخش این اخبار با شروع تلاشهای آمریکا برای فروش تسلیحات جدید به اعراب است، بنظر می رسد آمریکا قصد دارد تا با خطرناک جلوه دادن ایران در حالی که بحران هسته ای نیز ادامه دارد، تسلیحاتی را به اعراب فروخته و از این راه سود قابل توجهی نیز کسب کند، چرا که پیشنهاد تسلیحاتی ایالات متحده شامل یک بسته پیشنهادی به ارزش 20 میلیارد دلار بود که به احتمال زیاد اعراب باید آن را بصورت نفتی و مالی تامین می کردند، نکته قابل توجه اینجاست که اعراب بویژه عربستان سعودی از خرید سلاح از ایالات متحده خاطره خوشایندی ندارند، آنها در جریان خرید F-15S که نوع ویژه عربستان بود در ازای پرداخت هزینه گزاف جنگنده هایی به واقع ناتوان را از ایالات متحده دریافت کردند، این جنگنده ها در رقابت با رقیب اسرائیلی خود F-15I هیچ حرفی برای گفتن ندارند، به همین دلیل نیز این بار اعراب در اقدامی متفاوت با عدم واکنش به شایعات مربوط به خرید تسلیحاتی ایران از قراردادهای ناخواسته خودداری کردند اما در نهایت در برابر فشارهای ایالات متحده سر خم کرده و خرید این تسلیحات را پذیرفتند، آمریکا با عقد این قرارداد نه تنها هزینه زیادی جهت فروش تسلیحات از اعراب دریافت خواهد کرد، بلکه نفوذ خود در بخش نظامی این کشورها را بیش از پیش افزایش خواهد داد. 

3-جی10 (توسط چین) 

 

به گزارش ریانوویستی ایران قراردادی برای دریافت دو اسکادران جنگنده جی 10 چین به استعداد 24 فروند با چین امضا کرده است . موتور و اویونیک این هواپیما ها روسی خواهند بود .نمایندگان صنایع هوایی ایران ( صها ) اعلام کرده اند چین این هواپیما ها را بین سالهای 2008 تا 2010 تحویل خواهد داد . قیمت هر فروند جی 10 صادراتی 40 میلیون دلار می باشد .
 جنگنده جی 10 هواپیمایی است که با الگو گیری از لاوی اسرائیل و اف 16 آمریکا ساخته شده است . 

**** 

خبر مهم (خبر خوش) 

*اف16 در ایران 

 

تاريخ تشكيل نيروي هوايي ونزوئلا باز ميگردد به تاريخ 10 دسامبر سال 1920 زمانيكه دانشگاه هوايي ونزوئلا تاسيس گرديد.هواپيماهاي Farman و هواپيماي فرانسوي و تك موتوره 3Caudron G- و همچنين هواپيماي دوموتوره Caudron G-4 نخستين جنگنده هاي نيروي هوايي ونزوئلارا تشكيل داده بودند.
بدنه اصلي نيروي هوايي ونزوئلا را دهه هاي نخستين هواپيماهاي ساخت فرانسه،المان و ايتاليا تشكيل ميدادند.اما پس از جنگ جهاني دوم نيروي هوايي ونزوئلا با استفاده از جنگنده هاي ساخت ايالات متحده امريكا بازسازي شد.

بسياري از پايگاهاي هوايي حال حاضر و مورد استفاده نيروي هوايي ونزوئلا در دهه 60 ميلادي ساخته شده اند.در ان دهه جنگنده هاي اصلي نيروي هوايي ونزوئلا،جنگنده هاي انگليسي Venom و Vampireو جنگنده امريكايي F-86 Sabre بودند.
و اسكادرانهاي بمب افكن نيروي هوايي ونزوئلا نيز متشكل از بمب افكن امريكايي B-25 Mitchell بودند.

در دهه 70 و 80 با افزايش قيمت نفت در بازار هاي جهاني ميلادي شاهد رشد چشمگيري در توانايي و دارايي هاي FAV بوديم و در اين سالها نيروي هوايي ونزوئلا دست به نوسازي عظيمي در تجهيزات خود زد.
گونه هاي مختلفي از جنگنده فرانسوي و بال دلتايي داسو میراژ ۳ خريداري گشته و به خدمت نيروي هوايي ونزوئلا در امدند.
همچنين نيروي هوايي ونزوئلا از نخستين مشتريان خارجي جنگنده امريكايي F-16 به حساب مي ايد كه در سال 1983 اين جنگنده پيشرفته را وارد به خدمت خود كرد.

فرميشن 4 فروندي اف16 هاي ونزوئلا



در سال 2006 جنگنده هاي F-16،F-5 و ميراژهاي نيروي هوايي ونزوئلا در مانور نظامي مشتركي كه در كشور برزيل انجام گرفت به همراه جنگنده هايي از كشورهاي برزيل،ارژانتين،شيلي و اروگوئه شركت نمود.
بر اساس برنامه اي براي مدرن سازي نيروي هوايي ونزوئلا در سالهاي اخير؛اين نيرو سفارش خريد خداقل 4 فروند هليكوپتر تهاجمي ميل 28 و حداقل 2 فروند هواپيماي ترابري ايلوشين-76 را داده است.كه طبق برنامه قرار بوده است كه ميل ها تا سال 2009 وارد خدمت نيروي هوايي شوند.

همچنين بر اساس گزارشاتي نيروي هوايي ونزوئلا در سال 2005 ميلادي 24 فروند جنگنده پيشرفته سوخوي 30 را از روسيه دريافت نموده است و در حال حاضر نيز در مسولان ونزوئلا حال مذاكره با كشور روسيه هستند تا جنگنده سوخوي 35 را در اينده نزديك به خدمت بگيرند.

دو فروند سوخوي 30 متعلق به نيروي هوايي ونزوئلا



در ضمن امريكا ونزوئلا را از دريافت قطعات يدكي مورد نياز جنگنده هاي اف 16 مورد تحريم قرار داده است و به همين دليل در حال حاضر تعداد انگشت شماري از اف 16 هاي ونزوئلا عملياتي ميباشند.
 در سال 2006 رسانه هاي ايران خبر هايي را منتشر كردند مبني بر علاقه دولت ونزوئلا براي فروش 21 فروند از اف 16 هاي خود به كشور ايران.اين شايعه زماني تاييد شد كه مشاور نظامي هوگو چاوز رييس جمهور كشور ونزوئلا در مصاحبه با خبرگزاري اسوشيتد پرس از علاقه كشورش مبني بر فروش جنگنده هاي امريكايي اف 16 خود به كشوري ثالث خبر داد.در اين هنگام وزارت امور خارجه امريكا اخطاري به كشور ونزوئلا داد ميني بر اينكه ان كشور بدون رضايت نامه كتبي از كشور ايالات متحده امريكا حق فروش و انتقال اين جنگنده ها را به كشور ثالثي ندارد. 

پایان 

مهیار

جنگنده يوروفايتر

 

نوع هواپیما	جنگنده چندمنظوره
شرکت سازنده	شرکت یوروفایتر گ‌ام‌ب‌ها
نخستین پرواز	۲۷ مارس ۱۹۹۴
تاریخ رونمایی	۴ اوت ۲۰۰۳
وضعیت کنونی	عملیاتی
بکارگیرنده(ها)	نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا لوفت‌وافه نیروی هوایی ایتالیا نیروی هوایی اسپانیا نیروی هوایی سلطنتی سعودی نیروی هوایی اتریش
تعداد ساخته‌شده	بیش از ۲۰۰ فروند (دسامبر ۲۰۰۹) ۴۷۱ فروند سفارش گرفته
بهای هر فروند	۶۳ میلیون یورو (۶۹٫۳ میلیون پوند)
توسعه یافتهٔ	بریتیش آئرواسپیش ئی‌ای‌پی، ای‌ای‌دی‌اس

 

یوروفایتر تایفون (Eurofighter Typhoon) یک جت جنگنده چندمنظورهٔ دوموتوره با کانارد و بال دلتا است. این هواپیما توسط کنسرسیومی اروپایی متشکل از سه شرکت بی‌ای‌ئی سیستمز، ای‌ای‌دی‌اس و آلنیا آئروناتیکا (Alenia Aeronautica) تحت کمپانی یوروفایتر جی‌ام‌بی‌اچ (Eurofighter GmbH) طراحی و ساخته شد. این پروژه توسط نتما (NETMA، یوروفایتر ناتو و آژانس مدیریت تورنادو) که به عنوان مشتری اصلی فعالیت می‌کند مدیریت شد.

این هواپیما در حال تولید انبوه است و خرید آن تحت سه قرارداد یا رده (Tranche) مجزا صورت می‌گیرد که هر یک برای تولید هواپیمایی با امکانات بهبود یافته هستند. تاکنون این هواپیما در نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا، آلمان، ایتالیا، اسپانیا و اتریش و عربستان سعودی وارد خدمت شده‌است.

تایفون سازه‌ای سبک وزن دارد (۸۲٪ کامپوزیت شامل ۷۰٪ فیبر کربن + ۱۲٪ شیشه تقویت شده) با عمر ۶۰۰۰ ساعت پرواز. این جنگنده با داشتن طراحی ثبات آرام (relaxed stability) دارای مانورپذیری خوبی در سرعتهای بالا یا پایین است. سیستم پرواز با سیم طراحی شده برای این هواپیما را بدون نیاز به مراقبت خوانده‌اند چرا که امکان انجام مانورهای خارج از توان هواپیما را به خلبان نمی‌دهد.

کنترل گردش توسط فلپرونهای بال انجام می‌شود. کنترل استقرار (Pitch) با فلپرونها و فورپلنها انجام می‌شود. کنترل انحراف هم با رادر انجام می‌شود. کنترل این اجزا با دو سیستم مستقل هیدرولیک است که مسئولیت اجزای دیگری همچون شیشه کابین، ترمز را نیز دارد. هر سیستم هیدرولیک با جعبه‌دنده موتور نیرویی باد قدرت ۴۰۰۰ پی‌اس‌آی نیرو می‌یابد.

ناوبری با جی‌پی‌اس و یک سیستم درونی ناوبری صورت می‌گیرد. تایفون می‌تواند از سیستم فرود با ابزار (ILS) نیز برای فرود در آب و هوای بد بهره گیرد.

این هواپیما از یک سیستم پیچیده شدیدا درونساز شده دفاعی کمک می‌گیرد که پراتورین نام دارد. ردگیری تهدید با گیرنده هشدار راداری (RWR) و اخطار دهنده نزدیک شدن موشک (MAW) و یک سیستم گیرنده اخطار لیزری (LWR فقط در تایفونهای انگلیسی) صورت می‌گیرد. حفاظت توسط چف و فلیر و ای‌سی‌ام و همچنین دکوی راداری یدک‌کشی شده‌است.

پراتورین به طور خودکار تهدیدات دنیای خارج را رصد و پاسخ می‌گوید. این سیستم برای خلبان ارزیابی اولویت‌بندی شده‌ای از تهدیدات زمینی و هوایی را فراهم می‌سازد. می‌تواند به یک تهدید منفرد یا تهدیدات متعدد پاسخ دهد.

هواپیما همچنین دارای یک فاصله سنج پیشرفته زمینی است که بر اساس سیستم ناوبری بر اساس زمینی ترپروم (TERPROM) که قبلا توسط تورنادو به کار رفته استفاده می‌کند. این سیستم کلا بهبود یافته و با نمایشگرهای کابین و کنترل‌گرها یکسان‌سازی شده‌است.سیستم چندمنظوره انتشار اطلاعات (MIDS) ۱۶ لینک داده را برای تایفون فراهم می‌سازد.

یوروفایتر دارای یک کابین شیشه‌ای بدون هیچ نوع ابزار سنتی است. در کابین سه نمایشگر تمام رنگی چندمنظوره دید پایین (MHDD)، یک نمایشگر دید بالای وسیع (HUD) با فروسرخ نگاه به جلو، صدا و دست روی تراتل و استیک (Voice+HOTAS). سیستم سیمبولوژی سوارشده روی کلاه‌خود (HMSS)، سیستم چندمنظوره انتشار اطلاعات (MIDS)، ابزار ورود دستی اطلاعات (MDEF) مستقر در سمت چپ گلیرشیلد و یک سیستم کاملا یکپارچه هشدار با پانل نمایش هشدارها (DWP). ابزارهای پرواز رجوعی با نور LED در سمت راست گلیرشیلد مستقر شده‌اند.

خلبان هواپیما را به وسیله استیک مرکزی و تراتل سمت چپ به پرواز درمی‌آورد. خروج اضطراری توسط صندلی مارتین بیکر ام‌کا.۱۶آ انجام‌پذیر است.

کاربران [ویرایش]

کشورهای به کار گیرنده یوروفایتر تایفون

 اتریش

• نیروی هوایی اتریش، ۱۵ فروند

 آلمان

• نیروی هوایی آلمان: ۱۰۰ فروند (+۱۴۳ فروند سفارش)

 ایتالیا

• نیروی هوایی ایتالیا: ۶۲ فروند (+۹۶ فروند سفارش)

 عربستان سعودی

• نیروی هوایی سلطنتی سعودی: ۲۴ فروند (+۷۲ فروند سفارش)

 اسپانیا

• نیروی هوایی اسپانیا: ۴۵ فروند (+۷۳ فروند سفارش)

 بریتانیا

• نیروی هوایی بریتانیا: ۱۰۰ فروند (+۱۴۶ فروند سفارش)

 عمان

• پادشاهی عمان: ۱۲ فروند سفارش

 

مشخصات عمومی

• خدمه: ۱ (عملیاتی)، ۲ (آموزشی)
• طول: ۱۵/۹۶ متر (52 ft 5 in)
• پهنای بال: ۱۰/۹۵ متر (35 ft 11 in)
• ارتفاع: ۵/۲۸ متر (17 ft 4 in)
• بال: مساحت ۵۰ مترمربع (538 ft²)
• وزن خالی: ۱۱۰۰۰ کیلوگرم (24,250 lb)
• وزن بارگیری: ۱۵۵۵۰ کیلوگرم (34,280 lb)
• بیشینه وزن برخاست: ۲۳۰۰۰ کیلوگرم (51,800 lb)
• پیشرانه: ۲× یوروجت ئی‌جی۲۰۰ پس‌سوز توربوفن
• نیرو ی خشک: ۶۰ کیلونیوتن (13,500 lbf) هرکدام
• نیرو با پس سوز ۹۰ کیلونیوتن (20,250 lbf) هرکدام

عملکرد

• سرعت بیشینه: ** در ارتفاع: +۲ ماخ، ۲۴۹۵ کیلومتر بر ساعت، ۱۹۵۰ مایل بر ساعت^[۶][۷]
• در سطح دریا: ۱/۲ ماخ^[۸] (۱۴۷۰ کیلومتر بر ساعت، ۹۱۳/۲ مایل بر ساعت))^[۹]
• ابرپیمایش: ۱/۱ ماخ^[۴]-۱٫۵^[۱۰]
• برد: ۲۹۰۰ کیلومتر (1,840 mi)
• شعاع عملیاتی: ** حمله زمینی (ارتفاع پایین): ۶۰۱ کیلومتر
• حمله زمینی (عادی): ۱۳۸۹ کیلومتر
• دفاع هوایی با ۳ ساعت CAP: ۱۸۵ کیلومتر
• دفاع هوایی با ۱۰ دقیقه تاخیر: ۱۳۸۹ کیلومتر (۸۶۳ ناتیکال مایل) ^[۱۱]
• برد ترابری: ۳۷۹۰ کیلومتر (2,300 mi)
• سقف پروازی: ۱۹۸۱۰ متر (65,000 ft)
• نرخ اوج‌گیری: +۳۱۵ متر بر ثانیه^[۱۲][۱۳] (62,000 ft/min^[۱۴])
• بارگیری بال: ۳۰۷ کیلوگرم بر مترمربع^[۸] (63 lb/ft²)

جنگ‌افزار

• توپها: ۱×۲۷ میلی‌متری موزر بی‌کا-۲۷ با ۱۵۰ گلوله
• موشکها: ** موشکهای هوا به هوا:

o         

• ایم-۹ سایدوایندر، آیم-۱۳۲ آسرام، ایم-۱۲۰ آمرام، آی‌آرآی‌اس-تی و در آینده ام‌بی‌دی‌آ متئور
• موشکهای هوا به زمین
• ای‌جی‌ام-۸۴ هارپون، ای‌جی‌ام-۸۸ هارم، آلارم، موشک استورم شدو، موشک بریمستون، موشک تائوروس، موشک پنگوئن و در آینده ای‌جی‌ام آرمیجر
• بمبها: پیوی، سری بمبهای هدایت لیزری ال جی بی، جی‌دی‌ای‌ام، هوپ-هوسبو
• غیره:
• پاد پرتاب کننده چف و فلیر
• پادهای جنگ الکترونیک (ای‌سی‌ام)
• پاد نشانه‌گیری لایتنینگ
• تا ۳ مخزن سوخت اضافه برای ماموریتهای ترابری

تجهیزات پروازی

• رادار یورورادار کپتور
• سیستم جستجو و ردگیری فروسرخ غیرفعال (پایریت)

منابع

1.     ↑ Typhoon Performance Data، شرکت یوروفایتر

2.     ↑ "Typhoon." Raf.mod.uk, 1 July 2005. Retrieved: 28 November 2009.

3.     ↑ Typhoon page, BAE Systems.

4.     ↑ ^{۴٫۰ ۴٫۱} "Kings of Swing." AirForces Monthly, August 2008.

5.     ↑ Williams, Mel, ed. "Dassault Rafale". Superfighters, The Next Generation of Combat Aircraft. London: AIRtime, 2002. ISBN 1-880588-53-6.

6.     ↑ Austrian airforce (2,495 km/h at 10,975 m altitude) translation, NASA Mach and Speed of Sound

7.     ↑ Airpower Austria (Mader - Janes correspondent: performance values with 2 BVR and 4 WVR rockets "Translation." google.de. Retrieved: 28 November 2009.

8.     ↑ ^{۸٫۰ ۸٫۱} Spick, Mike. "Eurofighter EF 2000 Typhoon". Brassey's Modern Fighters: The Ultimate Guide to In-Flight Tactics, Technology, Weapons, and Equipment. Washington, DC: Potomac Books Inc, 2002. ISBN 1-57488-462-X.

9.     ↑ See عدد ماخ for relationship.

10. ↑ Switzerland Eurofigther website: Average Speed without afterburner Mach 1.5 (Supercruise), "Translation." google.de. Retrieved: 28 November 2009.

11. ↑ "Eurofighter." fas.org. Retrieved: 1 November 2009.

12. ↑ "Eurofighter Tech." doppeladler.com. Retrieved: 1 November 2009.

13. ↑ title=Eurofighter climb rate 25% better as F-16 (254 m/s x 1.25 = 317.5 m/s)." Flug-revue.rotor.com, 9 April 1999. Retrieved: 28 November 2009.

14. ↑ "News." telegraph.co.uk. Retrieved: 1 November 2009.

 

نصب پیشرفته‌ترین دوربین نظامی جهان روی اسلحه‌های تک تیرانداز ایران+عکس

این سامانه کم نظیر در جهان شامل یک مینی کامپیوتر و نرم افزاری محاسباتی است که اطلاعات مربوط به فشار، سمت، زاویه، درجه حرارت محیط و نوع گلوله به آن داده شده و این سیستم محاسبات لازم را در کسری از ثانیه انجام داده و نقطه لازم برای تنظیم را در درون دوربین سلاح به تیرانداز نشان می دهد.

به گزارش گروه دفاع و امنیت مشرق، شلیک دقیق برای یک تیرانداز یک مسئله مهم و حیاتی به شمار می رود و دائما به آنها تاکید می شود که شاید شانسی برای دومین شلیک نباشد و باید هدف را در شبی تاریک و یا در بدترین شرایط آب و هوایی با اولین شلیک مورد هدف قرارداد.

اگرچه راه اصلی برای تربیت یک تیرانداز ماهر، تمرین زیاد است اما زمانی نیز فرا میرسد که تمرین به تنهایی جوابگو نبوده و لازم است که تجهیزات پیشرفته و مناسب نیز به کمک تیرانداز بیاید.

در بحث تیراندازی بدون دوربین و بر اساس آزمایشات به عمل آماده در طول سالهای اخیر این نتیجه به دست آمده است که شخصی با بینایی کامل و سلاحی مناسب می تواند بدون استفاده از دوربین، هدفی به اندازه یک انسان را تا فاصله 400 متری هدف قرار دهد. البته این عدد به نوعی بیشینه محسوب شده و برای رسیدن به آن نیاز به داشتن شرایط ایده آل است.

برای شلیک به اهداف در بیش از این فاصله شخص تیرانداز به دوربینی بر روی سلاح خود نیاز دارد. در سالهای اخیر با توجه به معرفی سلاح های کالیبر سنگین در خانواده سلاح های تک تیرانداز و رسیدن به اهدافی بیش از 2 کیلومتر، انواع دوربین ها و مسافت سنجهای لیزری نیز برای افزایش دقت تیرانداز طراحی و ساخته شده است. در این مطلب نگاهی به دستاوردهای جمهوری اسلامی ایران در این حوزه خواهیم داشت.

هدف3؛دوربینهمه کاره ایرانی

سلاح ژ-3 به عنوان اسلحه سازمانی ارتش جمهوری اسلامی ایران سالهاست که در کشور ما به خدمت مشغول است. این اسلحه که با گلوله های نیرومند 51*7.62 میلی متری مسلح می شود از دقت بالایی خصوصا در حالت تیراندازی تک تیربرخوردار است. ژ-3 به صورت استاندارد بدون دوربین به کاربران تحویل می شود. در سالهای اخیر با توجه به درک نیاز برای شلیک دقیق در فواصل دور برای یگان های عملیات ویژه ارتش و یگان نیروی مخصوص ناجا، دوربین های سری هدف 3 توسط صنایع دفاعی ایران ساخته شده است.

ژ - 3 مجهز به دوربین ایرانی هدف 3

 این دوربین با توان بزرگ نمایی 4 برابر به کاربر سلاح ژ-3 این امکان را می دهد که با اهدافی در فواصل بیش از 400 متر و تا حدود 600 الی 800 متر نیز درگیر شود. ذکر این نکته در این جا مهم است که کالیبر 51*7.62 از نیروی بالایی برخوردار بوده و می تواند تا مسافتهای کمتر از 1 کیلومتر را به راحتی پوشش دهد. با ترکیب این سلاح با این دوربین ایرانی و بدون هزینه کردن برای ساخت سلاحی تک تیرانداز جدید می توان یک سلاح مناسب و امتحان پس داده را با دقتی بالا و توانایی درگیری با اهدافی تا فاصله نزدیک به 800 متر را در اختیار داشت.

البته دوربین هدف 3 به را می توان به عنوان یک دوربین چندکاره نام برد زیرا می توان از آن بر روی سلاح های سبک دیگر در کشور مثل سری AK47 و حتی سیمینوف نیز بهره برد. فراموش نکنید که سیمینوف نیز به عنوان یک سلاح تک تیرانداز از کالیبر 7.62 بهره برده و عمدتا برای درگیری با اهدافی در فاصله کمتر از 1 کیلومتر به کار می رود.

NVS 700 چشمانی ایرانی برای تیراندازی شبانه

دوربین هدف 3 که در بالا به آن اشاره شد سامانه ای مخصوص تیراندازی در روز بوده و در شرایط جنگ شبانه فاقد کارایی است. با توجه به تجارب زیاد ایران از سالهای جنگ در بحث جنگهای شبانه و لزوم تجهیز نیروهای نظامی کشور با تجهیزاتی برای عملیات شبانه دوربین های سری " NVS " توسط صنایع دفاعی کشور طراحی و ساخته شده است. سری 700 این دوربین ها برای استفاده بر روی سلاح های انفرادی سری AK-47 ، ژ – 3 و سیمینوف طراحی شده است.

سه سلاح مجهز به دوربین دید در شب NVS700

 این دوربین ها تنها با یک عدد باطری 1.5 ولت کار کرده و دید مناسبی را در شب به تیرانداز ارائه می دهند. از این سری از دوربین ها مدل های 800 و 900 نیز طراحی و ساخته شده است که به ترتیب بر روی مسلسلهای سنگین و به عنوان سامانه های دیده بانی از آنها استفاده می شود.

گونه 900 این دوربین ها توانایی شبکه شدن با سیستم های مسافت سنج لیزری را نیز دارد. این دوربین 1 کیلو و 800 گرم وزن داشته و توان بزرگنمایی 3.6 برابری را دارد. این دوربین با کمک نور ستارگان می تواند یک انسان را در فاصله 150 متری تشخیص دهد. این دوربین می تواند در درجه حرارتی بین 52- تا 50+ درجه سانتی گراد فعالیت کند.

مسافت سنج های لیزری دستی LH 80A  و LH 85A

همانطور که در مقدمه مطلب اشاره شد یکی دیگر از نیازهای امروز تیراندازان برای شلیک، خصوصا در بردهای بلند تخمین دقیق مسافت تا هدف است. روش های گوناگونی به مانند یگان صد متری با استفاده از دست، تخمین چشمی و یا استفاده از دوربین های عادی برای این امر به کار می رود.

مسافت سنجهای لیزری ایرانی، نمونه وسطی برای کنترل از راه دور

 اما با پیشرفت فناوری و معرفی مسافت سنجهای لیزری این امکان فراهم شد تا در زمانی بسیار کم مسافت دقیق بین مسافت سنج و نقطه مورد نظر محاسبه شود. در کشور ما نیز دو گونه از مسافت سنجهای لیزری قابل حمل توسط نفر با عنوان LH 80A و  و LH 85A طراحی و ساخته شده است. این دوربین ها با وزنی در حدود 2 کیلو و 300 گرم و با 8 باطری قلمی کار می کنند.

با استفاده از این دوربین کاربر مورد نظر می تواند تا مسافت 20 کیلومتری را پوشش داده و فاصله دقیق خود تا هدف مورد نظر در این شعاع را بدست آورد. شخص تیرانداز پس از بدست آوردن فاصله تا هدف تنظیمات لازم را بر روی دوربین سلاح خود انجام داده و اقدام به شلیک می کند.

بومی سازی سامانه BORS

تخمین مسافت مورد نظر تا هدف یکی از گام های مهم در شلیک های دقیق خصوصا در فواصل دور است. اما عوامل بسیار مهم دیگری نیز در این میان وجود دارد. زاویه تیرانداز تا هدف، دمای هوا، فشار محیط، نوع گلوله و بسیاری مسائل دیگر در بحث زدن یک هدف دخیل است.

به صورت سنتی یک تک تیرانداز باید این گونه محاسبات را یا به تنهایی و یا با همکاری کمک تیرانداز خود انجام داده و سپس اصلاحات لازم را بر روی دوربین و یا محل قرار گیری سلاح خود اعمال کند. اما چه خواهد شد اگر بسیاری از این محاسبات به صورت اتوماتیک و به وسیله یک ماشین انجام می شد؟ باید گفت که شرکت اسلحه سازی آمریکایی " Barrett " به وسیله سامانه " BORS " توانسته است تا به این نیاز پاسخ دهد.

سامانه " BORS " که مخفف عبارت " Barrett Optical Ranging System " یا "سیستم مسافت یاب اپتیکی برت" است یک انقلاب در سیستم های تیراندازی به وجود آورده است. این سامانه کم نظیر در جهان شامل یک مینی کامپیوتر و نرم افزاری محاسباتی است که اطلاعات مربوط به فشار، سمت، زاویه، درجه حرارت محیط و نوع گلوله به آن داده شده و این سیستم محاسبات لازم را در کسری از ثانیه انجام داده و نقطه لازم برای تنظیم را در درون دوربین سلاح به تیرانداز نشان می دهد.

سامانه آمریکایی BORS

 این سامانه بسیار کوچک بوده و به راحتی بر روی دوربین انواع سلاح های گوناگون قابلیت نصب را دارد. اما شاید برای شما این سوال پیش بیاید که منظور گروه دفاع و امنیت مشرق از معرفی این سیستم پیشرفته آمریکایی چیست؟

در پاسخ باید بگوییم که در بررسی تصاویر رزمایش پیامبر اعظم (ص) 8 که توسط نیروی زمینی سپاه پاسداران به انجام رسید به نمونه ایرانی این سامانه که بر روی اسلحه ضد بالگرد 20 میلی متری "آرش" نصب شده بود برخورد کردیم. البته به مانند بسیاری دیگر از دستاوردهای دفاعی ایران مسئولین امر در خصوص این سیستم سکوت ارائه کرده و هیچ گونه اشاره ای به آن نکردند تا در زمان لازم، کارآیی آن در صحنه نبرد نشان داده شود.

با کمک این وسیله، می توان توقع داشت که بالگردها یا نفرات و ستون زرهی دشمن، به راحتی و سرعت بیشتر مورد اصابت گلوله های سهمگین این سلاح مدرن و قوی قرار بگیرد.

نمونه ایرانی سامانه BORS بر روی تفنگ آرش

 
البته با توجه به این که هیچ سیستم مشابهی در دنیا به مانند این سیستم وجود نداشته و شرکت آمریکایی مذکور اولین سازنده این سیستم بوده و شباهت بسیار زیادی بین این دو سامانه وجود دارد می تواند این مسئله را با قاطعیت مطرح کرد که جمهوری اسلامی ایران موفق به مهندسی معکوس این سامانه شده یا با اطلاع از جزئیات دقیق این پروژه، دست به تولید و استفاده عملیاتی آن زده که گام بسیار بلندی در بحث افزایش توان تک تیراندازان ایرانی محسوب می شود.

نکته قابل تامل دیگر در عملیاتی شدن این سامانه این است که هنوز هیچ اطلاع رسمی یا تصویری از عملیاتی شدن این سامانه مدرن در ارتش آمریکا و واحدهای عملیاتی آن وجود ندارد و با این اوصاف، جمهوری اسلامی ایران اولین کشوری است که نیروهای مسلحش به چنین سامانه ای در واحدهای رزمی و عملیاتی خود دست می یابند.

با کمک این سیستم تنها کاری که تک تیرانداز ایرانی پس از وارد کردن اعداد لازم به دستگاه است کشیدن ماشه و سپس مشاهده نابودی هدف در دوربین سلاح خود است. با توجه به رشد تکنولوژیک کشورمان در عرصه دفاعی که در بسیاری رشته ها جزء برترین کشورهای جهان محسوب می شود، می توان این دستاورد کوچک اما مهم را یکی از اقدامات مهم صنایع دفاعی کشورمان در سال اخیر دانست که قطعا عدم معرفی آن کم لطفی به این عرصه محسوب می شد و به نوعی معرفی آن، آخرین گزارش دفاعی مشرق در سال 91 خواهد بود.

 سرتیب مرتضی پور

منابع:مجله جنگ افزار شماره۱۰۱.سایت مشرق

جنگنده وای اف23

جنگنده  فراموش شده

نورثروپ YF-23 یا نورثروپ-مکدانل داگلاس YF-23 یک جنگنده ی تک سرنشینه ی دو موتوره می باشد که برای نیروی هوایی ایالات متحده طراحی شده بود.
طرح نهایی آن در مزایده ی ATF یا همان جنگنده ی تاکتیکی پیشرفته نیروی هوایی ایالات متحده با YF-22 که محصول لاکهید مارتین بود به رقابت پرداخت و سرانجام پروژه YF-22 جهت تولید انبوه انتخاب شد.دو فروند YF-23 آزمایشی ساخته شد که به نامهای مستعار "عنکبوت سیاه 2" و "شَبَه خاکستری" شناخته می شوند.
در دهه 1980 میلادی USAF به دنبال جنگنده ای برای جایگزینی با جنگنده های قدیمی خود و قابل رقابت با جنگنده های Su-27 و Mig-29 شوروی بود.شرکت های زیادی طرح های خود را ارائه دادند و سرانجام نیروی هوایی ایالات متحده از بین آنها ، طرح های پیشنهادی لاکهید مارتین و نورثروپ را انتخاب کرد.مکدانل داگلاس با نورثروپ جهت گسترش YF-23 همکاری کرد و لاکهید مارتین به همراه بویینگ و جنرال داینامیکس و با همکاری یکدیگر YF-22 را تولید کردند. YF-23 سریعتر و پنهانکار تر بود ولی چابکی کمتری داشت.پس از گذشت چهار سال از اغاز رقابت و بررسی پروژه ها ، سرانجام YF-22 به عنوان برنده مزایده ی 1991 اعلام شد و طرح لاکهید با نام Lockheed Martin F-22 Raptor وارد چرخه ی تولید شد.نیروی دریایی ایالات متحده نیز طرحی مبنی بر جایگزینی یک ATF با رهگیر F-14 داشت که بعدها منحل شد.قابل توجه است که دو فروند YF-23 آزمایشی تولید شده در موزه هایی در سال 2009 به نمایش در آمدند. 

توسعه
ماهواره شناسایی آمریکا در سال 1978 نسخه های آزمایشی جنگنده رهگیرهای پیشرفته Mig-29 و Su-27 را شناسایی کرد که دلیلی شد تا آمریکایی ها اقدام به تولید جنگنده های مانور پذیرتر کنند.در سال 1981 نیروی هوایی آمریکا از شرکتهای هوایی بسیاری تقاضای اطلاعاتی پیرامون جنگنده ی تاکتیکی پیشرفته ای که آنرا با F-15 Eagle جایگزین کند ، کرد و پس از مشورت های صورت گرفته ، تصمیم تولید و ساخت جنگنده های تاکتیکی پیشرفته که ماموریت اصلی آنها رزم هوایی بود ، گرفته شد.(این نکته نیز قابل توجه است که ATF یا همان جنگنده ی تاکتیکی پیشرفته به طرح ایالات متحده جهت تولید نسل پنجم جنگنده های امروزی گفته میشود.)این ATF باید از برترین فناوری های روز که شامل استفاده از مواد کامپوزیت ، آلیاژهای سبک ، سیستم کنترل پرواز پیشرفته ، سیستم پیشرانه قدرتمند و فناوری پنهانکاری بود، استفاده میکرد.در اکتبر سال 1985 نیروی هوایی آمریکا به تعداد زیادی از سازندگان هواپیما پیشنهادی داد و در نهایت و در ماه مه سال 1986 این طرح به دو شرکت نورثروپ و لاکهید مارتین ختم شد.همزمان با این موضوع نیروی دریایی ایالات متحده اعلام کرد که به هواپیمایی جهت تعویض با تامکت های نیروی دریایی نیاز دارد و برنده ی این رقابت میتواند کاندید اصلی اجرای طرح باشد.این طرح موسوم NATF یا همان Navalized Advanced Tavtical Fighter بود که شامل 546 فروند از 750 فروند هواپیمای تولید شده میشد.

ژوئن سال 1986 طرح تولید این جنگنده به لاکهید ، بویینگ ، جنرال داینامیکس ، مکدانل داگلاس ، نورثروپ ، گرومن و راک وِل واگذار شد تا آغاز رقابتی سخت باشد.به مدت کوتاهی پس از این ، دو مورد آخر کنار گذاشته شدند و لاکهید مارتین به همراه بویینگ و جنرال داینامیکس تشکیل یک تیم واحد و مکدانل داگلاس و نورثروپ تشکیل یک تیم جهت طراحی تولید جنگنده ی مورد نظر دادند.هر دو تیم به مدت 50 ماه وقت داشتند تا طرح خود را به صورت آزمایشی تولید کنند که در نتیجه آن دو جنگنده ی آزمایشی Lockheed Martin YF-22 و Northrop YF-23 تولید شدند.نیروی هوایی ایالات متحده YF-22 را جهت تولید انبوه انتخاب کرد و YF-23 در حد یک هواپیمای آزمایشی باقی ماند.
YF-23 طوری طراحی شده بود که مقاومت پروازی بالا ، قابلیت سوپر کروز و قابلیت پنهان کاری و سهولت تعمیر و نگهداری را برای نیرویی هوایی آمریکا به ارمغان می آورد.قابل ذکر است که سوپر کروز به امکان پرواز طولانی مدت سوپر سونیک جنگنده ، بدون استفاده از پس سوز گفته میشود.نورثروپ در زمینه ی پرواز سوپر کروز دارای تجربه هایی بود که در پروژه های B-2 Spirit و F/A-18 Hornet جهت کاهش ردیابی این پرنده ها توسط رادار ها و ردیاب های فروسرخ ، بدست آورده بود.
اولین YF-23 به شماره سریال "87-0800" در 22 ژوئن 1990 آماده شد و اولین پرواز خود را که 50 دقیقه طول کشید در 27 اوت همان سال ، به خلبانی آلفرد پال (Alfred Paul) انجام داد.دومین YF-23 به شماره سریال "87-0801" اولین پرواز خود را به خلبانی جیم سندبرگ (Jim Sandberg) انجام داد.اولین YF-23 به رنگ خاکستری تیره در آمد و نام مستعار "عنکبوت" یا "عنکبوت سیاه 2" را از آن خود کرد و دومین جنگنده به رنگ خاکستری روشن درآمد و نام مستعار "شَبَه خاکستری" برای خود برگزید.

طراحی
YF-23 با طراحی لوزی شکل بالهای خود ، مثل یک هواپیمای غیرعادی میباشد.این جنگنده طوری طراحی شده است که نیروی دِرَگ(Drag) ناشی از سرعت سوپر سونیک و تحرکات دم V شکل را خنثی میکند.کاکپیت YF-23 در بالاترین قسمت آن قرار دارد و نزدیک به دماغه ی هواپیما میباشد.YF-23 از سه ارابه ی فرود برخوردار است که شامل یک ارابه در دماغه و دو ارابه ی فرود اصلی است.تسلیحات این جنگنده زیر بدنه و در بین دماغه و ارابه های فرود اصلی لود میشوند.
دو موتور توربو فن که هرکدام در محفظه ای جداگانه در پشت هواپیما قرار گرفته اند نیروی لازم برای YF-23 را تولید میکنند.نکته ی جالب و قابل توجه این است که از دو جنگنده ی تولید شده ، اولین پرنده از موتور Pratt & Whitney YF119 استفاده میکند و نمونه ی دوم از موتور General Electric YF120 بهره میبرد.این موتورها از نازل های ثابت استقاده میکنند که در YF-22 شاهد استفاده از نازل های زاویه دار هستیم.همانطور که در B-2 نیز مشاهده میشود ، YF-23 از خنک کننده های خروجی موتور برخوردار است تا توسط ردیاب های فروسخ رهگیری و شناسایی نشود.

ارزیابی و مقایسه با YF-22
اولین YF-23 با موتور Pratt & Witney در تاریخ 18 سپتامبر 1990 در پرواز سوپر کروز به سرعت 1.43 ماخ رسید.نمونه ی دوم با موتور General Electric در تاریخ 29 نوامبر همان سال در پرواز سوپر کروز سرعت 1.6 ماخ را بدست آورد و در تستی دیگر بیشترین سرعت این جنگنده 1.8 ماخ ثبت شد.محل حمل تسلیحات برای این جنگنده به صورت خاصی قرار گرفته بود و از YF-23 تنها در آزمایش های آکوستیک سلاح ها استفاده شد ، ولی هرگز موشکی شلیک نکرد.این در حالی بود که YF-22 موشک های AIM-9 Sidewinder و AIM-120 AMRAAM را با موفقیت شلیک کردو در تاریخ 30 نوامبر 1990 در یک شبیه سازی واکنش رزمی سریع در طول 10 ساعت 6 بار پرواز کرد.تست های پروازی در دسامبر 1990 نیز ادامه داشت و هر دو فروند YF-23 به تعداد 50 پرواز به طول 65.2 ساعت انجام دادند.همانطور که پیش از این نیز گفته شد YF-23 از YF-22سریعتر و پنهانکارتر بود ، ولی چابکی YF-22 را نداشت.
سرانجام این دو هواپیما رقابت خود را در دسامبر 1990 به پایان رساندند و در 23 اوریل 1991 معاون نیروی هوایی ایالات متحده اعلام کرد که YF-22 برنده رقابت بوده است.نیروی هوایی موتور YF119 را برای تولید انبوه F-22 انتخاب کرد.سپس Lockheed Martin و Pratt & Whitney طرح هایی جهت هماهنگی بیشتر تکنیکی و فنی ، برطرف نمودن ریسک های احتمالی و داشتن برنامه ی موثر در تولید ، به اجرا درآوردند.شایان ذکر است پروژه NTAF نیز در سال 1992 منحل شد.در ادامه ی جریانات هر دو جنگنده ، بدون موتور به مرکز تحقیقات پرواز درایدن(Dryden) در پایگاه نیروی هوایی ادوارد واقع در کالیفرنیا منتقل شدند.

احیای پروژه
در سال 2004 ، نورثروپ گرومن جهت احیای دوباره ی پروژه طرحی ارائه داد تا از YF-23 به عنوان بمب افکن موقت استفاده شود ، همانطور که از FB-22 و B-1R نیز شد.نورثروپ تغییراتی در دومین YF-23 ، جهت تبدیل به بمب افکن موقت داد.این طرح در سال 2006 کنسل شد ، زیرا یک بمب افکن بلند برد نیاز بود و در این راستا نیروی هوایی ایالات متحده طرح تولید نسل بعدی بمب افکن هارا اغاز کرده است.

نمایش هواپیما

تا اواسط سال 1996 دو فروند YF-23 باقی مانده بودند،تا هنگامی که به موزه منتقل شدند.
YF-23 PAV-1 به شماره سریال 87-0800 و شماره ثبت N231YF ، این جنگنده در سال 2009 در مرکز توسعه و پژوهش هنگار در موزه ملی نیروی هوایی ایالات متحده در نزدیکی شهر دیتون،اوهایو به نمایش در امد.
YF-23A PAV-2 به شماره سریال 87-0801،شماره ثبت N232YF ، تا سال 2004 در موزه هوایی غرب قرار داشت ،نورث گرومن از این مدل برای نمایش بمب افکن YF-23 مورد استفاده قرار گرفت.PAV-2 در سال 2010 به موزه هوایی غرب بازگردانده شده،البته در مکانی جدید در فرودگاه تورنس کالیفرنیا.

مشخصات (YF - 23)

ویژگی های عمومی


خدمه : 1 (آزمایشی)
طول : 20.60 متر
طول بال : 13.30 متر
ارتفاع : 4.30 متر
مساحت بال : 88 متر مربع
وزن خالی : 14970 کیلوگرم
وزن با تسلیحات : 23327 کیلوگرم
حداکثر وزن برخاست : 29،000 کیلوگرم
پیشرانه : 2 × جنرال الکتریک YF120 یا پرات و ویتنی YF119 توربوفن،توان هر یک 156 کیلونیوتن
حداکثر سرعت : 2.2 ماخ + (1650 + مایل در ساعت، 2655 + کیلومتر / ساعت) در ارتفاع
کروز سرعت : ماخ 1.6 (1060 مایل در ساعت و 1706 کیلومتر / ساعت) supercruise در ارتفاع
برد : بیش از 4500 کیلومتر
برد عملیاتی : 865-920 مایل، 1،380-1480 کیلومتر
سقف پرواز : 19800 متر
توان بارگیری بال : 265 کیلوگرم / متر مربع
نسبت تراست به وزن : 1.36
تسلیحات

1 * مسلسل 20 میلیمتری M61 ولکان
4 * موشک هوا به هوای AIM-120 AMRAAM یا AIM-7 Sparrow
2* موشک هوا به هوای AIM-9 Sidewinder 

منبع:میلیتاری پارسی

مهیار

نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران

توان رزمی:
توان رزمی و عده قوای نظامی این نیرو هم اکنون نامعلوم است و تنها حدسیات از روی عده و توان نظامی آن پیش از انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی تخمین زده می شود. با این حال هواپیما های اصلی این نیرو شامل است بر:
فانتوم یا F-۴
F-۵
تامکت یا F-۱۴
Mig-۲۹
Mig-۲۱
Su-۲۴

هواپیما های جدید:
به دلیل تحریم های شدید برای فروش تسلیحات به ایران، در سال های اخیر هواپیما های نظامی جدید به توان نیروی هوایی اضافه نشده است. با این وجود هواپیما های موجود بهینه سازی شده و چند طرح هواپیمای نظامی بومی اجرا شده است. همچنین شایعاتی مبنی بر پناهنده شدن هواپیما های عراقی در زمان جنگ اول خلیج فارس به ایران مطرح می باشد با این وجود تعداد و نوع این هواپیما ها در سایه ابهام قرار دارد. البتا در چند سال اخیر ابتدا جنگنده صاعقه و سپس آذرخش در جمهوری اسلامی ایران طراحی وساخته شد این دو هواپیما از روی هواپیمای اف5 آمریکا و باکمک روسیه طراحی شده است پس از طراحی این دو جنگنده و در آغاز طراحی سومین جنگندهآمریکا فشار خود را بر روسیه افزایش داد که موجب قطع همکاری های روسیه شد در نتیجه ایران با تکیه بر توان داخلی -واسه رو کم کنی هم که باشه- با هم کاری(دانشگاههای صنعتی شریف-کیش-مالک اشتر وهوافضا)اقدام به طراحی یکی از بی نظیرترین جنگندههای جهان بانام شفق که هواپیمایی رادار گریز و مخفی شونده است شد. اطلاعات کامل تر در این زمینه را می توانید در زیر مشاهده کنید: صاعقه...صاعقه هواپیمای جت جنگنده آموزشی نظامی ساخت ایران است. در این هواپیما از بدنه هواپیمای اف-۵ استفاده شده است. تفاوت ظاهری این هواپیما با اف-۵ وجود دو سکان عمودی V شکل است که برای ایجاد توانایی لازم برای مانور پذیری بهتر جنگنده صورت گرفته است. هواپیمای جنگنده صاعقه ۱۰ تا ۱۵ درصد بزرگ‌تر شده هواپیماهای اف-۵ است که دو سکان عمودی V شکل (برای کاهش سطح مقطع راداری) و سیستم های الکترونیک و موتورهای روسی آر دی-۳۳ (RD-۳۳) دارد.
آذرخش... آذَرَخش نام دومین هواپیمای جنگنده ساخت ایران، پس از جنگنده صاعقه‌است. این جنگنده که در ایران و به روش مهندسی معکوس بر روی جنگنده بمب افکن اف-۵ ساخته و در تاریخ ۱۵/۵/۱۳۸۶ در شاهین شهر اصفهان آزمایش شده‌است.
جنگنده آذرخش حدودا ۱۵ درصد بزرگتر از F-۵E است و از موتورهای RD-۳۳ لیولکا نیرو می‌گیرد.
فهرست مندرجات ۱ طراحی ۲ نیروی پیشران ۳ مقایسه با اف۵ ۴ امکانات ۵ پیوند به بیرون

طراحی طراحی هواپیمای صاعقه (نه آذرخش) به طرز چشم گیری شبیه هواپیمای جنگنده - بمب افکن F/A ۱۸ ساخت است که به اختصار F۱۸ خوانده می‌شود. بیشترین شباهت در دو سکان عمودی زاویه دار نسبت به محور طولی و صفحات جانبی در کناره‌های هواپیما تا کناره کابین می‌باشد. لازم به ذکر است نمونه اولیه - هواپیمای اف۵ - دارای یک سکان عمودی بوده و فاقد صفحات مذکور در کنار بدنه می‌باشد. در ضمن لازم به ذکر است که سابقه طراحی هواپیما جنگنده در ایران به بعد از انقلاب می‌رسد و طراحی این گونه هواپیما‌ها کاملا ایرانی و بومی بوده‌است متخصصین ایرانی طراح این هواپیما‌هااستادان دانشگاه هوایی شهیدستاری ومتخصصین صنایع دفاع هستند. ظاهرا ابزار ناوبری اویونیک این پرنده دستخوش تغییرات اساسی گردیده‌است و از سامانه‌های روسی در آن استفاده گردیده‌است. کابین این جنگنده از تجهیزات جدید شامل نشان دهنده‌های دی جی تال و مانیتورهای LCD یا پلاسمای مایع استفاده گسترده گردیده‌است. در بخش تجهیزات خدمه پروازی نیز تغییرات اساسی بچشم می‌خورد، به صورتی که از کلاه‌های پروازی هوشمند جهت هرچه کمتر گردیدن بار کاری خلبان و افسر کمک استفاده گردیده‌است.
نیروی پیشران جنگنده آذرخش از دو موتور روسی آردی-۳۳ استفاده می‌کند. این جنگنده بیشتر برای عملیات‌های هوا به زمین طراحی شده ولی در کنارآن توانایی جنگ هوایی را نیز دارد. پیشرانه این هواپیما دو دستگاه موتور RD-۳۳ (موتور جنگنده میگ)است که از موتورهای هواپیمای اف-۵ بسیار قدرتمندتر بوده و امکان پرواز تا سرعتهای ۱٫۵ تا ۱٫۷ ماخ را به این هواپیما می‌دهد.در گونه هایی از این موتور که دارای پس سوز نیز می باشد قدرت موتور از ( 5,098kgf (50KN به (8,300kgf (81.3KN میرسد. این موتور طی درخواستی در سال 2005 به مبلغ 250,000,000$ برای بهینه سازی اسکادران هوایی mig-29 هند مورد استفاده قرار گرفته است. که البته کمی و یا مقداری کمتر از صاعقه (هواپیما) است. (ساخت کارخانه جات klimov )

مقایسه با اف۵
هواپیمای آذرخش را می‌توان یک جنگنده اف-۵ دانست که در آن مساحت بال‌ها تا حدودی افزایش یافته و موتورها و اویونیک آن با نمونه‌های جدیدتر روسی تعویض گشته‌است. مشهودترین تفاوت این هواپیما با جنگنده اف-۵، ورودی موتورهای به وضوح بزرگ‌ تر آن است که در نتیجه نصب موتور قدرتمند تر و نیاز به ورودی هوای بزرگ‌تر حاصل آمده‌است. همچنین تغییرات واضحی در سکان عمودی آن پدید آمده که می‌توان از آن‌ها به عنوان عوامل کنترل کننده مانور پذیری فوق العاده و بعضا خارج از کنترل F-۵ دانست. وزن این جنگنده در حالت عادی حدود ۸ تن و در حالت حد اکثر بین ۱۵ تا ۱۸ تن خواهد بود، گفتنی این جنگنده می‌تواند حدود ۴۰۰۰ تا ۴۵۰۰ کیلوگرم تسلیحات با خود حمل کند.
امکانات رادار این هواپیما از نوع N۰۱۹-ME که در ایران بهسازی شده تا کارایی آن بر ضد اهداف زمینی افزایش یابد و برد این هواپیما نیز مانند هواپیمای صاعقه در حدود ۶۰۰ تا ۱۰۰۰ کیلومتر است. این هواپیما یعنی جنگنده آذرخش بیشتر و در واقع برای حمله به اهداف زمینی طراحی و ساخته شده‌است و توانایی جنگ هوایی را نیز دارا است که کاملاً ساخت ایران بوده و برای جایگزینی است. هواپیمای اف۵ و به تبع آن آذرخش به دلیل کوچکی قابلیت حمل مقدار کمی سوخت را دارد که باعث کوتاه شدن برد هواپیما نسبت به هواپیماهای هم عصر خود مانند اف۴ می‌شود. (هواپیمای اف۴ می‌تواند هم وزن هواپیمای اف۵ سوخت با خود حمل کند.) به همین دلیل در زمان جنگ از این هواپیما بیشتر به عنوان هواپیمای گشتی شناسایی و یا جهت بمباران اهداف نزدیک استفاده می‌شد. و البته همین کمبود سوخت قابلیت درگیری با اهداف هوایی و انجام جنگ هوایی یا Dog Fightt را به شدت کاهش می‌دهد.

شفق... جنگنده شفق ،از جنگنده های پنهانکار و مافوق صوت که طراحی آن از چندین سال پیش شروع شد و در سال 2004 نیز تکمیل نمونه اولیه آن گزارش شد، در سه نوع آموزشی دو نفره، جنگنده دو نفره و جنگنده یک نفره طراحی شده است. پروژه طراحی شفق توسّط وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح ایران سرمایه گذاری شده و بوسیله مجتمع دانشگاهی هوایی (Aviation University Complex) که زیر مجموعه ای از دانشگاه صنعتی مالک اشتر می باشد طراحی شده است و لازم به ذکر است که دانشگاه بزرگ صنعتی مالک اشتر که یکی از بزرگترین مراکز علمی و طراحی ایران می باشد وابسته و زیر نظر کامل وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران است .
بسیاری از کارشناسان شفق را از حیث توانایی و نوع طراحی با طرح هواپیمای MiG-I-2000 روسیه مقایسه کرده اند. البته لازم به ذکر است در طراحی شفق به ویژگی پنهانکاری (رادارگریزی) آن توجه زیادی شده، بویژه که طرح بدنه آن به جنگنده اف/ای-22 رپتور ساخت آمریکا که یک جنگنده پنهانکار است نیز تا اندازه ای شباهت دارد و بدنه آن از مواد جاذب امواج رادار (Radar Absorbing Materials) ساخته شده است، در واقع می توان شفق را اولین جنگنده پنهانکار ایرانی دانست. بنا به اظهارات بعضی رسانه ها طراحی نمونه نهایی شفق که شامل بسیاری اصلاحات و بهبود ها می باشد تا سال 2008 بطول خواهد انجامید.
شفق دارای هفت جایگاه برای حمل تسلیحات مختلف می باشد. نوع سازه به کار رفته به شکل مناسبی اجازه حمل انواع بمب و موشکهای هوابه هوا و هوابه زمین و همچنین انواع بمب با هدایت لیزری را به این هواپیمای توانمند می دهد. که در زیر هر بال سه جایگاه و یک جایگاه نیز در زیر بدنه قرار دارد. همچنین استفاده از نمایشگرهای چند کاره رنگی در کاکپیت آن موجب شده تا در جنگنده از نمایشگرهای آنالوگ کمتر استفاده شود. ضمنا در کاکپیت این هواپیما به راحتی خلبان توجه زیادی شده است، همچنین در شفق از صندلی های پرتاب شونده K-36D نیز استفاده شده است. وزن این جنگنده حدود 5 تن می باشد که از این لحاظ یک جنگنده سبک بحساب می آید. پیشرانه این جنگنده یک دستگاه موتور توربوجت RD-33 کلیموف یعنی همان موتور بکار رفته در جنگنده MiG-29 است. بنا به گفته بعضی رسانه ها ایران برنامه هایی نیز برای تولید موتور کلیموف RD-33 و نمایشگر های تحت امتیاز روسیه در ایران دارد.

از دیگر ویژگی های بارز شفق می توان به طراحی آیرودینامیکی و سرعت فراصوتی آن که دو تا دو ونیم برابر سرعت صوت است اشاره کرد، در طراحی شفق مساحت ریشه بالها بسیار بیشتر از نوک بال است و این امر موجب می شود تا جنگنده شفق در نبرد های هوایی تن به تن (داگ فایت) بتواند به سرعت زاویه حمله را بسوی هدف تغییر دهد، همچنین بواسطه طراحی ویژه بدنه آن توانایی پیچش، غلتش و قابلیت مانور پذیری شفق تا حد زیادی افزایش یافته و آن را به جنگنده ای برای استفاده در موقعیت های خاص تبدیل کرده است. کارشناسان در مورد شفق به گمانه زنی هایی پرداخته اند از جمله اینکه جنگنده شفق از توانایی پرواز در ارتفاع پایین نیز بخوبی برخوردار است و از لحاظ اویونیک یا سیستم های الکترونیک پروازی نیز بسیار پیشرفته می باشد. حتی بسیاری از کارشناسان ویژگی پنهانکاری شفق را حاصل ترکیب طراحی ویژه و استفاده از مواد جاذب امواج رادار دانسته و توانایی پنهانکاری شفق را با جنگنده آمریکایی F-117 Nighthawk که جنگنده ای بسیار پیشرفته می باشد مقایسه می کنند. و این شد نتایج تحریم آمریکا علیه ایران "ایران در تحریم بزرگ خواهد شد."(امام خمینی ره).البته تویکی از شمارگان جنگ افزار نوشته شده ایران26 فروند سوخو27و24فروندمیگ24و24فروندمیگ31داره.
دانشگاه شهید ستاری وابسته به دانشگاه مالک اشتر وظیفه تربیت نیروی متخصص برای این نیرو را دارا باشد.

منبع:سایت جنگ افزار.مجله جنگ افزاره شماره92.

مهیار

جنگنده رهگیر F-14 قسمت اول

گرومن f-14 تام کت هواپیمای جنگنده مافوق صوتي دو موتوره، دو سرنشین و با بال متحرك ساخت شركت گرومن در آمریکا است که نخستین پرواز خود را در سال ۱۹۷۰ انجام داد و از سال ۱۹۷۴ برای خدمت در نیروی دریایی آمریکا پذیرفته شد.این هواپیما از ۱۹۷۴ تا ۲۰۰۶ درنيروي دريايي ايالت متحده به عنوان جنگنده برتر  هوايي،هواپيما رهگير دفاعی وهواپيما شناسايي تاکتیکی اصلی این نیرو خدمت کرد. اف-۱۴ بعد از اینکه در دهه ۱۹۹۰ مجهز به سيستم هدف گيري در شب (LANTIRN) و سیستم پرواز سطح پائین گردید حملات موشکی هوا به زمین دقیقی را هم انجام داد.

اف-۱۴ تام‌کت در سال ۱۹۷۲ به عنوان جایگزین هواپیمای اف-4فانتوم2 به خدمت نیروی دریایی ایالات متحده در آمد.و در سال ۱۹۷۶ به ایران صادر شد. این هواپیما برای نبروي دريايي آمريكا ساخته شده است. هواپیمای اف-۱۴ تامکت در ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۶ در نیروی دریایی آمریکا بازنشسته شد.

پيدايش

طرح تولید اف-۱۴ هنگامی مطرح شد که برنامه تولید اف-11بي(تصویر بالا) به علت پاره‌ای مشکلات با شکست مواجه شد. وقتی فرمانده نیروی دریایی توماس کانلی طرح ساخت مدل متفاوتی از هواپیمای اف-۱۱۱ ای را برای پرواز به عهده گرفت؛ و دریافت که این هواپیما مشکل در پرواز در سرعت مافوق صوت دارد و توانایی به زمین نشستن آن ضعیف است، ر درکنگره تصریح کرد که با این وضع نگران وضعیت نیروی دریایی است. در مه سال ۱۹۶۸ کنگره هزین گذاری بر روی اف-۱۱۱ بی را قطع کرد تا اینکه نیروی دریایی چاره‌ای به وضعیت موجود پیدا کند.

آنچه که مورد نیاز نيروي دريايي ايالت متحده بود، داشتن جنگنده‌ای دوربرد و پرطاقت بود که بتواند از ناوگان جنگی ایالات متحده در مقابل موشك هاي ضدكشتي شلیک شده از بمب افكن ها و زيردريايي ها شوروی دفاع کند، در مقایسه با جنگنده اف-۴ فانتوم از رادار پرقدرت‌تر و موشک‌های دوربردتری به منظور رهگیری هواپیماها و موشک‌های دشمن برخوردار باشد و دارای خصوصیات برتر هوايي منحصربه‌فردی باشد. نیروی دریایی به شدت مخالف شرکت در طرح جنگنده تاکتیکی آزمایشی (تی‌اف‌ایکس) (که منجر به تولید دو جنگنده اف-15 و اف-16 شد) بود؛ چون تصور می‌کرد نیاز نیروی هوایی برای داشتن جنگنده‌ای با توان تهاجمی در ارتفاع پایین باعث می‌شود تا خصوصیات مد نظر نیروی دریایی تحت تأثیر قرار گیرد. اما وزیر دفاع وقت ایالات متحده رابرت مک نامارامعتقد بود داشتن هواپیمای سازمانی نظامی مشترک راه حل کم‌هزینه‌تری از طراحی جنگنده‌های جداگانه است. در آن زمان هواپیما یا ف-4فانتوم2  هم که در نیروی دریایی و تفنگداران دريايي طراحی شده بود در نیروی هوایی ایالات متحده هم استفاده می‌شد. لذا طراحی این هواپیما به دست گرومن آغاز شد.

طرح موفق گرومن در اف-۱۴ این بود که دوباره از موتورهایتي اف30 در هواپیمای اف-۱۱۱بی بر خلاف طرح نیروی دریایی برای استفاده از موتورهایاف401بي دابليو-400 که شرکت پرت و ویتنی برای نیروی دریایی ساخته بود، استفاده کرد. اگرچه این هواپیما از اف-۱۱۱ بی سبکتر بود، ولی بزرگترین و سنگینترین هواپیمایی ناو جنگی بود که از روی ناو پرواز می‌کرد. ابعاد بزرگ هواپیما به خاطر رادار بزرگ اي ان/اي دابليو جي-9موشک ايم-54فينيكس، و یک باک داخلی بزرگ ۷۳۰۰ کیلویی از هواپیمای اف-۱۱۱بی بود.

بهسازي و تغيرات

با گذشت زمان، مدل‌های اولیه تمام موشک‌های این هواپیما با موشک‌های پیشرفته‌تر جایگزین شدند که تجهیزات الکترونیکی مستحکم‌تر که امکان اعتماد بهتر به عملکرد هواپیما را ممکن می‌کرد، سامانه بهتر ای‌سی‌سی‌ام، و فضای بیشتر برای موتور هواپیما را داشتند. در اولین جایگزینی‌ها موشک هوا به هوا با رادار فعال فینیکس Phoenix (قـقـنوس، نام یک پرنده ی افسانه ای)، موشک هوا به هوای آشيانه ياب نيمه فعال اسپارو AIM-7 Sparrow (گنجشک)، و موشك هوا به هوا حرارت يابسايدوايندر AIM-9 Sidewinder در مدل‌های دهه ۱۹۸۰ اعمال شدند.

طرح سامانه اكتشافي تاكتيكي هوابرد یا (TARPS) در دهه ۱۹۷۰ برای اف-۱۴ تامکت انجام شد. سامانه اکتشافی (TARPS) در زیر بدنه اصلی استوانه‌ای هواپیما نصب می‌شد و رابط‌های مخصوص خود را هم با خود داشت. حدود ۶۵ اف-۱۴ مدل ای و تمام اف-۱۴های دی برای حمل این سامانه بهسازی شدند. این سامانه در وهله اول توسط آرآی‌او در صندلی عقب که یک نمایشگر پیچیده TARPS برای مشاهده آمار دریافتی اطلاعاتی را به همراه داشت، کنترل می‌شد. سامانه‌های اکتشافی تاکتیکی هوابرد در سال ۱۹۸۰ معرفی شدند. در سال ۱۹۹۶ سامانه‌های TARPS با دوربین‌های دیجیتالی (TARPS-DI) بهسازی شدند. دوربین‌های دیجیتالی یکبار دیگر هم در اوایل سال ۱۹۹۸ بهسازی شدند که سامانه TARPS-CD را هم با خود داشتند.

درسال ۱۹۸۷ برخی از اف-۱۴های مدل ای با موتورجنرال الكتريك اف110 بهسازی شدند. این تامکت‌ها تامکت‌های دوباره طراحی شدهٔ اف-۱۴ ای+ بودند که بعدها در سال ۱۹۹۱ به اف-۱۴ بی تغییر یافتند. هواپیماهای مدل دی هم در همین دوره گسترش یافتند که موتورهای جنرال الکتریک اف۱۱۰ را با تجهیزات دیجیتالی هوانوردی جدیدتر مانندكابين خلبان شيشه اي با خود داشتند.

ادامه دارد...